Upd. Το ύστατο χαίρε μας στον Παρασκευά Δουρίδα, στον Πάρη μας από το Βούτση Γορτυνίας που "έφυγε" ήρεμα την 10-1-2026, θα γίνει την Τετάρτη 14-1-2026, στις 15:00 μμ στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. όπου θα τελεστεί εξόδιο τρισάγιο. Λεπτομέρειες εδώ.
-------------------------
Ήμουν περίπου 25-26 ετών όταν μιλώντας με τον πατέρα μου Θόδωρο (Λούλη) Γ. Κανελλάκη του είχα πει : έχω πάρα πολλούς φίλους.
 |
| Παρασκευάς Δουρίδας - Πολιτικός Μηχανικός |
Είχε συμπληρώσει δε "φίλοι δεν είναι όσοι γνωρίζουμε, ούτε καν όσοι είναι συγγενείς μας. Φίλοι είναι όσοι σου συμπαραστέκονται όταν έχεις μεγάλες δυσκολίες, όσοι δεν κιοτεύουν εμπρός σε κάποια σε υπέρογκες καταστάσεις. Όσοι μοιράζονται μαζί σου το υστέρημά τους. Όσοι σε καλούν στο τηλέφωνο για να σε ακούσουν έστω μια στιγμή, όσοι σε προειδοποιούν για ενδεχόμενους κινδύνους που είναι εμπρός σου αλλά δεν τους βλέπεις ή κάνεις πως δεν τους βλέπεις, θεωρώντας ότι δεν αποτελούν κίνδυνο".
Είχε κλείσει την κουβέντα του τότε ο Λούλης λέγοντας : "σου εύχομαι να διαπιστώσεις στη ζωή σου ότι θα υπάρξουν Φίλοι, σκεπτόμενοι Φίλοι στη ζωή σου που, αν και δεν θα τους έχεις συναντήσει, γνωρίσει ποτέ από κοντά, θα σου συμπαραστέκονται ως Αδέλφια, ως πραγματικοί Φίλοι, διότι θα εκτιμούν το έργο σου, παίρνοντας το μέρος σου και με το να υπερασπίζονται αφανώς".
Έχοντας περάσει πάρα πολλές και δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου, αποδείχθηκε ότι ο πατέρας μου είχε -επιεικώς- δίκιο. Άλλωστε πως θα μπορούσε να κάνει λάθος ένας άνθρωπος που έμεινε ζωντανός στην Κατοχή, κοιμώμενος σε τάφο του Α' Νεκροταφείου, μόνο και μόνο για να γλυτώσει από τους ταγματασφαλίτες της εποχής ;
Ευτύχησα όμως να μην έχω μόνο έναν - δύο φίλους. Να έχω περισσότερους.
Ανάμεσα σ' αυτούς ο Αδελφικός Φίλος μου, ο Αδελφός μου ο Παρασκευάς Δουρίδας από το Βούτση Γορτυνίας.
 |
| Παρασκευάς Δουρίδας - Πολιτικός Μηχανικός |
Ένας από τους Ανθρώπους που ήταν κοντά μου όταν έζησα σκληρές καταστάσεις με το
