Αποχαιρετισμός. Καλή αντάμωση Αδελφέ μου Παρασκευά Δουρίδα - Μια ζωή δουλειά - Ένας από εμάς

Upd. Το ύστατο χαίρε μας στον Παρασκευά Δουρίδα, στον Πάρη μας από το Βούτση Γορτυνίας που "έφυγε" ήρεμα την 10-1-2026, θα γίνει την Τετάρτη 14-1-2026, στις 15:00 μμ στο Νεκροταφείο Ζωγράφου. όπου θα τελεστεί εξόδιο τρισάγιο. Λεπτομέρειες εδώ. 

 -------------------------

 Ήμουν περίπου 25-26 ετών όταν μιλώντας με τον πατέρα μου Θόδωρο (Λούλη) Γ. Κανελλάκη του είχα πει : έχω πάρα πολλούς φίλους. 

Παρασκευάς Δουρίδας - Πολιτικός Μηχανικός

Εκείνος όντας άνθρωπος που είχε ζήσει, επιζήσει για την ακρίβεια στα μαύρα χρόνια της προηγούμενης Κατοχής, μου είχε απαντήσει : "ας έχεις 1-2 φίλους στη ζωή σου και θα είσαι ευτυχισμένος".

 

Είχε συμπληρώσει δε "φίλοι δεν είναι όσοι γνωρίζουμε, ούτε καν όσοι είναι συγγενείς μας. Φίλοι είναι όσοι σου συμπαραστέκονται όταν έχεις μεγάλες δυσκολίες, όσοι δεν κιοτεύουν εμπρός σε κάποια σε υπέρογκες καταστάσεις. Όσοι μοιράζονται μαζί σου το υστέρημά τους. Όσοι σε καλούν στο τηλέφωνο για να σε ακούσουν έστω μια στιγμή, όσοι σε προειδοποιούν για ενδεχόμενους κινδύνους που είναι εμπρός σου αλλά δεν τους βλέπεις ή κάνεις πως δεν τους βλέπεις, θεωρώντας ότι δεν αποτελούν κίνδυνο". 

Είχε κλείσει την κουβέντα του τότε ο Λούλης λέγοντας : "σου εύχομαι να διαπιστώσεις στη ζωή σου ότι θα υπάρξουν Φίλοι, σκεπτόμενοι Φίλοι στη ζωή σου που, αν και δεν θα τους έχεις συναντήσει, γνωρίσει ποτέ από κοντά, θα σου συμπαραστέκονται ως Αδέλφια, ως πραγματικοί Φίλοι, διότι θα εκτιμούν το έργο σου, παίρνοντας το μέρος σου και με το να υπερασπίζονται αφανώς".  

Έχοντας περάσει πάρα πολλές και δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου, αποδείχθηκε ότι ο πατέρας μου είχε -επιεικώς- δίκιο. Άλλωστε πως θα μπορούσε να κάνει λάθος ένας άνθρωπος που έμεινε ζωντανός στην Κατοχή, κοιμώμενος σε τάφο του Α' Νεκροταφείου, μόνο και μόνο για να γλυτώσει από τους ταγματασφαλίτες της εποχής ;

Ευτύχησα όμως να μην έχω μόνο έναν - δύο φίλους. Να έχω περισσότερους. 

Ανάμεσα σ' αυτούς ο Αδελφικός Φίλος μου, ο Αδελφός μου ο Παρασκευάς Δουρίδας από το Βούτση Γορτυνίας. 

Παρασκευάς Δουρίδας - Πολιτικός Μηχανικός

 

Ένας από τους Ανθρώπους που ήταν κοντά μου όταν έζησα σκληρές καταστάσεις με το

H δημοσιογραφία στη Δημοκρατία, στο Εδώλιο και στους Lobbystas. Όχι άλλο κάρβουνο.

Το ισχυρότερο όπλο όλων των εποχών δεν είναι η πληροφορία. Όμως ακόμη ισχυρότερο όπλο είναι ο τρόπος διαχείρισής της (*)

Αυτό μου έλεγε ο πατέρας μου ο Θόδωρος (Λούλης) Γ. Κανελλάκης, το μακρινό 1989. 

_______________________ 

3 απανωτές ημέρες στον υπέρτιτλο της εφημερίδας ο Σημιτάνθρωπος Πιερρακάκης

 

 Και δεν κρύβω ότι το έλεγε ένας άνθρωπος που είχε καταβολές από συντηρητική γενιά (ο παππούς μου Γιώργος Θ. Κανελλάκης, που ήταν Δημοδιδάσκαλος και Τελώνης στο Τελωνείο Κατακόλου και γραμματέας του Βασιλιά στον Πύργο), αλλά εκείνος, ο Λούλης, διατέλεσε στο Β' Π.Π. πόλεμο γραμματέας του ΕΛΑΣ στην Αρκαδία, θέλοντας να σπάσει το οικογενειακό κατεστημένο και ν' αγωνιστεί για τη Λευτεριά στον Τόπο μας. 

Λευτεριά που καταπατούνταν, είτε από τους Ναζιστές Γερμανούς, είτε από τους Χίτες

Το Πολυτεχνείο, ο ... κοινωνικός τουρισμός του (αντιφρονούντος) πατρός μου στη Γυάρο και όσα έζησα

16 Νοέμβρη 1973, κι ενώ ήμουν 1 ½ μήνα πριν γίνω 10 ετών, ευρισκόμουν στο γραφείο του πατρός μου, του Θεόδωρου (Λούλη όπως τον ήξεραν οι φίλοι του από την Κατοχή) Γεωργίου Κανελλάκη που βρισκόταν στην οδό Πατησίων 21 (στην διασταύρωση με την οδό Χαλκοκονδύλη). 

 

16-11-1973. Το κτήριο της Πατησίων 21 είναι αυτό που εμφαίνεται στην φωτογραφία και είχε στον 1ο όροφο του
εγκαταστάσεις η εταιρεία "Μώρις Φαρατζή". Βρίσκεται δε, ένα οικοδομικό τετράγωνο πριν την Πύλη του Πολυτεχνείου

 

Ο Τύπος της Γορτυνίας

Στο γραφείο αυτό ο πατέρας μου εξέδιδε μια εφημερίδα με την επωνυμία "ο Τύπος της Γορτυνίας". Εφημερίδα που, και στην εποχή της (*), ήταν πρωτοποριακή μιας και εκδιδόταν σε χαρτί 100 γραμμαρίων κι όχι σε τυπογραφικό χαρτί. Επίσης εκδιδόταν σε τετραχρωμία. 

 

Ειδικά όμως την έκδοση του Νοέμβρη του 1973 την τύπωσε ασπρόμαυρη, θέλοντας με τον τρόπο του αυτό να θυμίσει τα μαύρα χρόνια της βάναυσης χούντας.

Ο Τύπος της Γορτυνίας 16 Νοεμβρίου 1973

Εκείνο το απόγευμα όπως και πολλά άλλα, ήμουν στο γραφείο του μιας και ανάμεσα στην συγγραφή και στοιχειοθεσία της εφημερίδας του, διαβάζαμε τα μαθήματα μου για το σχολείο.

 

Θεόδωρος Γεωργίου Κανελλάκης

 

Είχε σουρουπώσει και πλησίαζε η ώρα για να πάρω το λεωφορείο 021 (Κάνιγγος

Ανακοίνωση του Προέδρου της Ένωσης Δικαστών. Εις την μνήμη των προγόνων μου.

Αναρτώ την Θέση του Προέδρου της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων που δημοσίευσε χθες, στη μνήμη του πατρός μου Θεοδώρου (Λούλη) που, το 1990 έχοντας διαβάσει ΜΟΝΟ τους "κανονισμούς" της τότε ΕΟΚ (νυν Ε.Ε.) για την "συνθήκη Μάαστριχτ", (σημ : ο "κανονισμός" είχε εκδοθεί ως ένθετο στην τότε εφημερίδα Ελευθεροτυπία") μου τα είχε πει ΟΛΑ όσα συμβαίνουν σήμερα, έχοντας απέναντί Του έναν νεαρό τότε ΗΛΙΘΙΟ ! Εμένα που του βλοσυρά αντιπαράθετα τις παιδαριώδεις "γνώσεις & απόψεις" μου !

Χριστόφορος Σεβαστίδης Πρόεδρος Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων

 

Εμένα του ΗΛΙΘΙΟΥ που του έλεγα : "πατέρα υπάρχουν

Μια Μ. Παρασκευή, προ ετών, στην Ελλάδα. Σήμερα δεν τρώμε ότι κι ότι

Θεόδωρος Γ. Κανελλάκης

Πάνε περίπου 30 χρόνια από τότε που ο πατέρας μου, Θεόδωρος Γ. Κανελλάκης, ήταν Μεγάλη Παρασκευή κλινήρης στο Νοσοκομείο Τρίπολης, από ακόμη ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. 

Το πρώτο του το πέρασε όταν στην προηγούμενη Κατοχή, οι Ναζί τον έστησαν στον τοίχο για εκτέλεση και τον πυροβόλησαν για την "πλάκα τους" με άσφαιρα πυρά, ενόσω ο παππούς μου και η οικογένεια μας τους είχε δώσει 1.200 χρυσές λίρες για να εξαγοράσουν την "ποινή" του. *

Επανερχόμενος στα της Μ. Παρασκευής, δε θα ξεχάσω πως η κοπέλα του Νοσοκομείου που του έφερε το μεσημβρινό φαγητό του, το πήρε πίσω μιας και ο πατέρας μου αρνήθηκε να το φάει, διότι ήταν βραστό κοτόπουλο και σούπα. 

Θυμάμαι πως με δυσκολία και ευγένεια της είπε : "σήμερα είναι Μ. Παρασκευή δεν

Ότι και να μου λένε, δεν κάνατε λάθος που δεν κάτσατε ... ήσυχοι

Χρόνια πολλά, αιωνία η Μνήμη όσων έδωσαν τα πάντα για τη Λευτεριά και να μη ξεχνάμε ότι καμία χούντα, κανείς δυνάστης δε βάστηξε παντοτινά.

Θεόδωρος Γ. Κανελλάκης (προπάππους)

Να γνωρίζεις την αλήθεια είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι ...

Θεόδωρος Γεωργίου Κανελλάκης

Θυμήθηκα τον πατέρα μου, στα όψιμα του νιάτα

να γράφει κρίσεις ένα σωρό, κοιτώντας με στα μάτια.

Ειδήσεις που δεν γράφονταν, όπως θα θελαν άλλοι

μα με μελάνι της γραφής, που αλήθεια θε να βγάλει.

Να γνωρίζεις την αλήθεια είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να Την ακολουθείς (και να Την υπηρετείς).

Γ.Θ.Κ.

Σημ: όσοι θεώρησαν ή θεωρούν ότι θα κάναμε ή θα κάνουμε πίσω σε όσα έχουμε διαπιστώσει όπως και ότι θα κάνουμε έκπτωση στις Αρχές και τις Αξίες μας, πλανώνται πλάνην οικτράν.

Στιγμές ζωής με τον Αποστόλη

40 χρόνια πριν ο πατέρας μου είχε μια επιθυμία. Να μάθω ακορντεόν. Ίσως γιατί του θύμιζε την Κατοχή όπου έπαιζε στα Ελληνοαλβανικά σύνορα φυσαρμόνικα, για το λόχο του. Τότε, προ 40 ετών, με έστειλε σε μια σχολή πίσω από το Πολυτεχνείο. 

Σε κάποια μαθήματα που έκανα στο ωδείο αυτό διαπίστωσα με μεγάλη μου έκπληξη πως έρχονταν για μαθήματα, σε άλλες από εμένα ώρες, και ο παιδικός μου φίλος ο Αντώνης Βαμβακάρης που μάθαινε πλήκτρα (αρμόνιο). 

Με τον Αντώνη δεν χρειαστήκαμε πολύ σκέψη κι έτσι φτιάξαμε ένα γκρουπάκι. Τους "Limited" όπου στην κιθάρα ήταν ο αυτοδίδακτος Σωτήρης Νάνος και στο

Θυμάσαι τους ταγμαλήτες ; Κάποιοι έγιναν ...άριστοι ;

Κάποτε υπήρχαν κάποιοι ... Έλληνες που τάχθηκαν στο πλευρό των Γερμανών. 

Αυτοί οι Ναζιστές που κατέδιδαν Αγωνιστές, μετέπειτα, τάχθηκαν στο πλευρό της χούντας των συνταγματαρχών και κατοπινά, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, "τακτοποιήθηκαν" στο πλευρό (κυρίως) της Ν.Δ. αλλά και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. επιβραβευόμενοι μεταξύ τους

Στα ελληνοαλβανικά σύνορα ...

Μερικοί απ΄ όσους δεν είπαμε "ναι", σε εχθρούς, δοσιλόγους και ταγματασφαλίτες.

 

Δημοσιογραφικές έννοιες. Τι σημαίνουν ; Χρονικές αναδρομές

Ήταν μέσα της δεκαετίας του '80 όταν, αναζητώντας νέα εργασία σε ηλικία 21 ετών, κατέληξα στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.

Πρόλογος

Το περιβάλλον, η φυσιογνωμία των εφημερίδων δε μου ήταν άγνωστο μιας και είχα μεγαλώσει ανάμεσα σε μηχανές λινοτυπίας, αφού ο πατέρας μου, ο Θεόδωρος (Λούλης) Γ. Κανελλάκης έβγαζε από τα πρώιμα χρόνια του, όντας γεννημένος το 1917 μια τοπική εφημερίδα της Γορτυνίας.

Πρώιμα του χρόνια, που  του κόστισαν ένα εγκεφαλικό επεισόδιο (σ.σ. οι Ναζί τον έστησαν στον τοίχο για εκτέλεση, όταν τον έπιασαν αφού ελευθέρωσε έναν συναγωνιστή του κάπου στο 1943-1944, και γλύτωσε αφού η οικογένεια πλήρωσε στους Ναζί 1200 χρυσές λίρες για τον λευτερώσουν. Οι Ναζί που πριν τον λευτερώσουν, τον πυροβόλησαν με άσφαιρα πυρά και Εκείνος έπεσε στο χώμα από την ένταση. Πέσιμο που θεωρήθηκε αρχικά ως λυποθυμία, αλλά ο καιρός έδειξε πως ήταν το πρώτο του εγκεφαλικό. Σε ηλικία 25 ετών ...) 

Πρώιμα και μη χρόνια που η "καλοπέραση" του συνέχισε και επί Χούντας, όταν μαζί με άλλους αγωνιστές έκαναν ... κοινωνικό τουρισμό στη Γυάρο λόγω όσων έγραφε στην Εφημερίδα του.

Κυρίως θέμα
Κλείνοντας την ανωτέρω χρονική υπέρβαση και επιστρέφοντας στα της Ελευθεροτυπίας, θυμάμαι ότι, όταν πήγα σ' αυτή (στην

17 Νοέμβρη, 44 χρόνια μετά. Ένας αυτόπτης μάρτυρας. Τμήμα -1-

Θεόδωρος Γ. Κανελλάκης

Πάνε 44 χρόνια από τότε που ήμουν στο γραφείο του πατέρα μου Θεόδωρου Γ. Κανελλάκη, επί της οδού Πατησίων 21, στον 2 όροφο. 40-50 μέτρα δηλαδή από το κτίριο του Πολυτεχνείου. 

Τότε σαν μικρό παιδάκι βλέποντας γύρω μου στον όροφο κόσμο να κινείται έντονα, να συζητά, να ετοιμάζεται για "κάτι" δεν αντιλαμβανόμουν σε τι ιστορική μέρα ζούσα.

Οι ώρες περνούσαν και οι καταστάσεις στον όροφο αλλά και στον δρόμο (στην οδό Πατησίων) άρχισαν να γίνονται ακόμη πιο έντονες. Οι συζητήσεις είχαν αντικατασταθεί από αγωνία και έντονα λόγια, οι διαμαρτυρίες στο δρόμο είχαν αντικατασταθεί από κυνηγητά μεταξύ κάποιων που δε μπορούσα να καταλάβω τι εξέφραζαν.

Παράλληλα δε θα ξεχάσω πως μετά το απόγευμα τα μάτια μου είχαν μια περίεργη -για τα 9χρονα δεδομένα μου- αίσθηση αφού τα ένιωθα να με καίνε και