Προ 20ετίας δικός μου άνθρωπος χρειάστηκε επειγόντως 21 φιάλες αίμα. Τότε ήταν που διαπίστωσα σε ηλικία 35 ετών πόσο δύσκολο μα συνάμα και όχι δεδομένο ότι θα βρεθεί, ήταν το αίμα.
Έκτοτε, τουλάχιστον 1-2 φορές το χρόνο, περνώντας έξω από κάποιο νοσοκομείο πάω και "δίνω μια μπουκάλα" αίμα, όπως λέει τον ασκό και ο φίλος μου ο Πέτρος.
Δε κρύβω δε πως ελάχιστες φορές το βάζω στην καρτέλα μου. Στη μερίδα αιμοδότη, που έχει ο κάθε αιμοδότης μιας και το δίνω για να το δώσω κι όχι για να το έχω σε κάποιο αρχείο.
Η αίσθηση που έχει κάποιος αιμοδότης μετά την αιμοδοσία είναι υπέροχη, όχι τόσο διότι (πρόσκαιρα) έχασε μερικά γραμμάρια από "πολύτιμο ζουμί", αλλά διότι γνωρίζει πως, κάπου σε κάποιον άνθρωπο, θα πιάσει τόπο. Και μάλιστα θα πιάσει τόπο "κάτι" (σ.σ. λίγο αίμα) που όσο είμαστε υγιείς, δε το έχουμε ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Κι όχι μόνο δε θα μας λείψει, αλλά θα δώσει ώθηση στο εργοστάσιο του οργανισμό μας για να παράξει νέο.
Μήπως οι πολιτιστικοί σύλλογοι, οι Δήμοι, οι εξωραϊστικοί σύλλογοι, οι Δημόσιες υπηρεσίες και οι οργανισμοί, συνδικαλιστικές και εργατικές ομάδες κ.ά. πρέπει να αρχίσουν ΑΜΕΣΑ εκστρατεία ενημέρωσης και υπενθύμισης στον







