Καλή αντάμωση Αδελφέ μου Παρασκευά Δουρίδα - Μια ζωή δουλειά - Ένας από εμάς

 Ήμουν περίπου 25-26 ετών όταν μιλώντας με τον πατέρα μου Θόδωρο (Λούλη) Γ. Κανελλάκη του είχα πει : έχω πάρα πολλούς φίλους. 

Παρασκευάς Δουρίδας - Πολιτικός Μηχανικός

Εκείνος όντας άνθρωπος που είχε ζήσει, επιζήσει για την ακρίβεια στα μαύρα χρόνια της προηγούμενης Κατοχής, μου είχε απαντήσει : "ας έχεις 1-2 φίλους στη ζωή σου και θα είσαι ευτυχισμένος".

 

Είχε συμπληρώσει δε "φίλοι δεν είναι όσοι γνωρίζουμε, ούτε καν όσοι είναι συγγενείς μας. Φίλοι είναι όσοι σου συμπαραστέκονται όταν έχεις μεγάλες δυσκολίες, όσοι δεν κιοτεύουν εμπρός σε κάποια σε υπέρογκες καταστάσεις. Όσοι μοιράζονται μαζί σου το υστέρημά τους. Όσοι σε καλούν στο τηλέφωνο για να σε ακούσουν έστω μια στιγμή, όσοι σε προειδοποιούν για ενδεχόμενους κινδύνους που είναι εμπρός σου αλλά δεν τους βλέπεις ή κάνεις πως δεν τους βλέπεις, θεωρώντας ότι δεν αποτελούν κίνδυνο". 

Είχε κλείσει την κουβέντα του τότε ο Λούλης λέγοντας : "σου εύχομαι να διαπιστώσεις στη ζωή σου ότι θα υπάρξουν Φίλοι, σκεπτόμενοι Φίλοι στη ζωή σου που, αν και δεν θα τους έχεις συναντήσει, γνωρίσει ποτέ από κοντά, θα σου συμπαραστέκονται ως Αδέλφια, ως πραγματικοί Φίλοι, διότι θα εκτιμούν το έργο σου, παίρνοντας το μέρος σου και με το να υπερασπίζονται αφανώς".  

Έχοντας περάσει πάρα πολλές και δύσκολες καταστάσεις στη ζωή μου, αποδείχθηκε ότι ο πατέρας μου είχε -επιεικώς- δίκιο. Άλλωστε πως θα μπορούσε να κάνει λάθος ένας άνθρωπος που έμεινε ζωντανός στην Κατοχή, κοιμώμενος σε τάφο του Α' Νεκροταφείου, μόνο και μόνο για να γλυτώσει από τους ταγματασφαλίτες της εποχής ;

Ευτύχησα όμως να μην έχω μόνο έναν - δύο φίλους. Να έχω περισσότερους. 

Ανάμεσα σ' αυτούς ο Αδελφικός Φίλος μου, ο Αδελφός μου ο Παρασκευάς Δουρίδας από το Βούτση Γορτυνίας. 

Παρασκευάς Δουρίδας - Πολιτικός Μηχανικός

 

Ένας από τους Ανθρώπους που ήταν κοντά μου όταν έζησα σκληρές καταστάσεις με το

Παραδικαστικό 1 του Πειραιά, όταν αντιμετώπισα και έζησα απίστευτες δυσκολίες με τους απατεώνες κλέφτες και λωποδύτες της Attica bank. Και πρόσφατα, προ 3ετίας, με τους έξι εγκληματίες αληταράδες που μπούκαραν στο σπίτι μου. 

Ο Πολιτικός Μηχανικός Παρασκευάς Δουρίδας, ο Πάρης για τους ανθρώπους του, ήταν ΠΑΝΤΟΤΕ κοντά μου. Εν παντί τρόπω. Ο Άνθρωπος που ΠΡΩΤΟΣ με ενημέρωσε για το πως "λειτουργεί" η απάθεια στο Ταμείο ΤΣΜΕΔΕ των Μηχανικών που -χωρίς πόλεμο και χωρίς πολλά πολλά- τους έφαγαν πάνω από 2,5 δισ €. (1 στην ... τράπεζα Attica bank και τα υπόλοιπα στο PSI). 

Ο Πάρης που μιλούσαμε -χωρίς υπερβολή- 15 φορές την εβδομάδα. Άλλοτε  για 2-3 λεπτά κι άλλοτε για ώρες. Είτε στο τηλέφωνο είτε πίνοντας κάποιο καφέ στο πόδι σε κάποιο καφενεδάκι ή στα σπίτια μας. 

Ο βαθειά πολιτικοποιημένος και μόνιμα σκεπτόμενος και δημιουργικός Άνθρωπος Πάρης που, ελάχιστες ώρες πριν "φύγει" μου έστειλε να διαβάσω κάτι για το κίνημα Καρυστιανού, τονίζοντας μου πως "έχει ενδιαφέρον". Κάτι που το είδα ... κατόπιν εορτής.

Ο βαθύτατα θρήσκος Πάρης που μπορεί να μην έπιανε στασίδι εμπρός σε κάμερες και στις πρώτες θέσεις των εκκλησιών, έψελνε χαμηλόφωνα δε καθήμενος σε κάποια γωνιά της όποιας εκκλησίας έκρινε ότι ήθελε να πάει για να μιλήσει με το Θεό.  

Ο Πάρης που το μόνο που μετάνιωσε, όπως έλεγε, ήταν που δεν έμεινε στην Ιταλία που σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός ενόσω είχε πολλές προσφορές εργασίας εκεί στα "ξένα", αλλά επέστρεψε στην Ελλάδα που "τρώει τα παιδιά της" πιστεύοντας ότι θα προσθέσει Έργο και Σκέψη στην Πατρίδα μας. 

Ο Πάρης που παρά την ηλικία του, δούλευε σχεδιάζοντας άοκνα.  "Μια ζωή δουλειά" ήταν το moto του που το σεβόταν και το ακολουθούσε πιστά όντως για μια ζωή. 

Και το κατάφερε. Άφησε πάρα πολύ μεγάλο έργο φεύγοντας, με κυρίαρχο την ανάδειξη στα μαγευτικά Σπήλαια Κάψια. Στα Σπήλαια που δεν δέχθηκε όντας απίστευτα εργατικός μα και ταπεινός να τοποθετηθεί μαρμάρινη πλάκα που να λέει : το έργο έγινε από τον Μηχανικό Παρασκευά Δουρίδα. 

 

Σπήλαια που ο Πάρης μου έκανε ο Tιμή να μπω σε αυτά εν τω γενέσθαι της αποκάλυψης και της ανάδειξής των και μου έκανε την Τιμή να είμαι αυτός που έβγαλα πολλές φωτογραφίες απ αυτά απ' όταν θαμμένα στα έγκατα της Γης αλλά και τον ίδιο τον Πάρη επί τω έργω. 

Παρασκευάς Δουρίδας έξω από την είσοδο που δημιούργησε στα Σπηλαίων Κάψια

Παρασκευάς Δουρίδας με τμήμα του συνεργείου του στα Σπήλαια Κάψια

 

Για την ώρα, δεν θέλω και δε δύναμαι ως άνθρωπος όντας σοκαρισμένος να πω κάτι περισσότερο από ένα καλή αντάμωση Αδελφικέ Φίλε Πάρη που βιάστηκε να σε πάρει η "άλλη" διάσταση. Εκείνη που της λείπει η μάζα και ο όγκος.  

Υγ. Ρε συ Πάρη, γιατί έκανες αυτά τα γαμημένα εμβόλια ; Γιατί ρε γαμώτο εμπιστεύτηκες εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου που έβγαιναν σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα κι έστελναν κόσμο και κοσμάκη για ... εμβολιασμό ; 

Τα λέγαμε ρε γαμώτο και μου απαντούσες : Κανελλάααακη, θα φανεί ...

Φάνηκε ρε γαμώτο φάνηκε κι άστους Πάρη μας, να έχουν απορίες ορισμένοι αν ήσουν "ένας από εμάς" εδώ μέσα. 

 

Γιώργος Θ. Κανελλάκης