Ήταν κάπου στις αρχές των Μνημονιακών χρόνων όταν εξέφραζα μόνιμα μια απορία στον κύκλο μου. "Γίνονται πλειστηριασμοί και όσοι χάνουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, είτε δεν έρχονται στα Ειρηνοδικεία (ακόμη και τη μέρα του Πλειστηριασμού) είτε δεν προστίθενται μαζί σε όσους παίρναμε μέρος εναντίωσης σε πράξεις ανυπακοής ; Γιατί άραγε ;".Μετά από ελάχιστο καιρό πρότεινα στους πέριξ μου στο ΕΠΑΜ, που ήμουν τότε (*)
α) όχι μόνο να μη πηγαίνουμε στα Ειρηνοδικεία μέχρι ο καθένας συμπολίτης να αντιληφθεί την προσωπική του ευθύνη έναντι του εαυτού του, αλλά αντιθέτως μάλιστα
β) να περιμένουμε να δράσουν ΠΡΩΤΑ οι πληττόμενοι και γενικά να αντιδράσουν οι μάζες πρώτα και κατοπινά να συμμετάσχουμε κι εμείς.
Τότε έκανα ένα λάθος.
Άκουσα και δέχθηκα την άποψη Καζάκη (σ.σ. και της πλειοψηφίας όσων παριστάμεθα και ψηφίσαμε) που συνοψιζόταν στο : "δε θες πεινασμένο και εξαθλιωμένο διπλανό σου. Συμπολίτη σου. Άρα συμμετέχουμε, δίνοντας το παράδειγμα στους γύρω μας πάσχοντες πολίτες".
Μετά από λίγο καιρό, την ίδια κουβέντα κάναμε με τους αδελφούς Παπαδόπουλου (του κινήματος "δεν πληρώνω"), με τελευταία φορά συζήτησης του θέματος εμπρός στη Ζωή Κωνσταντοπούλου, στη συγκέντρωσή της στη Σφίγγα.
Περνώντας ο καιρός, αν και αρχικά θεωρήθηκα (από μερικούς) ο εχθρός του λαού, λόγω των απόψεων που εξέφραζα και συμπυκνώνονταν στο "ΠΡΕΠΕΙ να αφυπνιστεί ο Λαός", έφτασαν οι μέρες που ακόμη και οι πλέον ηπίων τόνων συναγωνιστές μου (όχι πλέον στο ΕΠΑΜ που έχω αποχωρήσει) να λένε δυνατά και ξάστερα : "άστους να λιώσουν κάτω από τη μπότα του πραξικοπηματία Μνημονιακού καθεστώτος της ναζιστικής Ε.Ε. που διέλυσε το Σύνταγμα και, όταν και αν βγουν στους δρόμους, θα είμαστε μαζί τους".
Στο δια ταύτα γλυκιά μου, νομιμόφρονη αμοιβάδα - ... συμπολίτη, δεν αντέδρασες όταν :














