Έχουμε υψηλές προσδοκίες. Αλλά, τελικά, όχι απ' όλους. Μπανανόφλουδες δεν πατάμε. Κι αυτό θα το δείξει ο χρόνος.

Διότι κάποιοι θεώρησαν την καλή σχέση, ως δουλεία, την ευγένεια ως υποταγή και τον αγώνα ως καπρίτσιο.

Ο καιρός της λύπης, του … φιλότιμου και του πατήματος της μπανανόφλουδας έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Τώρα ο καθένας θα πάρει ότι του αξίζει.

 

Κωστό...... & Γ. Θ. Κανελλάκης

Οι άνθρωποι λένε ότι έχω χάσει το μυαλό μου

Τροφή για σκέψη. Ο αφανής γοερός πόνος

Η ζωή, η υλική υπόσταση, είναι περίεργο φύση.

Από την μία, μια ομάδα ανθρώπων που είτε αρέσει είτε όχι, μάχεται για τις απόψεις της. Απόψεις που δεν είναι και τόσο μακρυά (όπως θέλουν να περάσουν στις μάζες κάτι ... ΜΜΕ και κάτι ... δημοκράτες), από τις απόψεις της Κοινωνίας.

Από την άλλη, ένας δημόσιος υπάλληλος, ένας φρουρός, που με ένα νεύμα απομακρύνθηκε από τη θέση του. Λες και δεν είχε κουράγιο να σκεφτεί. Λες και ο νους του ήταν αλλού. Λες και αντιμετώπιζε ένα ζήτημα θανάτου ή θανάτου ...

Το μεγάλο μυστικό ; Η κοπέλα του, η σύντροφός του υπαλλήλου αυτού,

Που θα πάει ; Θα τελειώσουν από την πιάτσα (και) οι εκβιαστές (δημοσιογράφοι)

1. Ο ρόλος των τραπεζών και των Τραπεζιτών στην καταστροφή της Χώρας ΜΑΣ, είναι γνωστός τοις πάσι.
2. Ο ρόλος των στασιδιών τους, (κάποιων) ... δημοσιογράφων κατά κόσμον, επίσης γνωστός.
3. Ο ρόλος τους όταν μετέφεραν τα δελτία τύπου του Ναζιστή Βίζερ, του Ντάιζελμπλουμ, του Σόιμπλε, στον Ελληνισμό ως θέσφατο αλλά και ο μηδενισμός κάθε απόπειρας αντίστασης από τις μάζες, γνωστός, κατάπτυστος, σκατόψυχος και μη εξαιρετέος ...
4. Ο εκβιασμός που έκαναν κάποιοι ... δημοσιογράφοι, στους εκτελεστές της Χώρας (βλέπε Τραπεζίτες), επίσης παραμένει γνωστός. Χωρίς να υπάρχει

Υπήρχαν και θα υπάρξουν φορές

Κάποιες στιγμές χρειάζομαι να γυρίσω πίσω στο χθες και να δω όλα εκείνα στα οποία οι γύρω μου 'παν : "έκανες λάθος". Αυτές είναι οι φορές που έχει περάσει χρόνος για να σκεφτώ το πως λειτούργησε ο χρόνος, το πως πέρασε το φως πάνω από καταστάσεις. Το πως κρύφτηκε το σκοτάδι από τα σκαθάρια της μέρας.

Χρόνος γεμάτος από χαρές, λύπες, εντάσεις και ηρεμία. Χρόνος που το "άπλωμα" ταυτίστηκε το "μάζεμα" του κάβου καταμεσής κάποιας αντάρας. Χρόνος που το "χθες" ταυτίστηκε με το "πάντα" και τα "πιστεύω" μου με το πάθος, τα αδιανόητα και τα αδύνατα για τα οποία πάλεψα και νίκησα. Χρόνος που τα εμπόδια του με γέμισαν με δύναμη και οι χαρακιές του μου σήκωσαν ασπίδες έτσι ώστε, όχι μόνο να αντέξω μα και να περάσω απέναντι. Ένας αγώνας, έτσι. Για τις αρχές και τα ιδεώδη μου.

Και ύστερα ; Τι ακολουθεί άραγε ; Τι είναι αυτό που ονομάζεται αύριο ; Τίποτα. Απλά εκείνο που, μεθαύριο θα το βλέπω, θα το κρίνω και κυρίως θα το αντιμετωπίζω ως χθες. Ένα χθες