Μέσα σε δέκα ημέρες είχα τη χαρά να αισθανθώ ότι έσωσα δύο πλασματάκια της Μάνας Φύσης. Ένα γατάκι και προχθες μια χελώνα.
Όπως προχωρούσα κόβοντας χόρτα με το χλοοκοπτικό μου στο χωράφι, την τελευταία στιγμή, ανάμεσα σε βάτα και αγκάθια είδα μια χελώνα η οποία από το θόρυβο η κακομοίρα είχε μαζευτεί στο καβούκι της. Η φυσική της παραλλαγή, οι χρωματισμοί της ήταν τέτοιοι που δύσκολα μπορούσε να την προσέξει κάποιος που φορώντας συρμάτινη μάσκα προστασίας, δυσκολεύεται να δει το έδαφος.
Μετά την έκπληξη της στιγμής άφησα το χλοοκοπτικό κάτω, πήρα την χελώνα, της "μίλησα" όλο χαρά, λέγοντας της "ρε συ μη φοβάσαι, αλλά να ξέρεις ότι μοιάζεις με
χάμπουργκερ" και την πήγα σε σημείο που δεν θα κινδύνευε με ακρωτηριασμό ή θάνατο.
Την πήγα σε μια σκιά μιας πουρνοφωλιάς, την άφησα απαλά κάτω και επέστρεψα στο κόψιμο χόρτων έχοντας αποφασίσει ότι την πουρνοφωλιά (: θάμνος πουρναριάς) δεν θα την χαλάσω με λάμα (καταστροφέα όπως την λένε ορισμένοι) μιας και αρκετές φορές έχω παρατηρήσει ότι πουλιά -κατά το σούρουπο- πάνε μέσα της, πιθανότατα έχοντας μέσα της φωλιές.![]() |
| Φθηνά τη γλύτωσες φιλενάδα |
Την επόμενη μέρα πήρα τη γριούλα μου, την Κανέλλα μου και πήγαμε βόλτα εκεί που είχα κόψει τα χόρτα, χωρίς να βιάζομαι μιας και τα 15 χρόνια της Κανελλίτσας μου, δεν της επιτρέπουν πλέον να τρέχει ανέμελη ανάμεσα στα χόρτα, πηδώντας εμπόδια και χαμηλές μάντρες, όπως έκανε όταν ήταν κουταβάκι 2 μηνών όπου μας επέλεξε και μας ακολούθησε (για περίπου 2 χλμ) τρέχοντας πίσω μας, από το σκουπιδότοπο που την είχαν πετάξει, μέχρι το σπίτι.




Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου