Μια ημέρα σαν όλες τις άλλες. Μόνο έτσι αξίζει η ζωή.

 

Η Χρύσα με το γατάκι

Προχθές έτυχε να έχω κάποιο λόγο να πάω στην Μεταμόρφωση στην Αθήνα. Επειδή η Ε.Ο. Αθήνας - Θεσ/νίκης (Κηφισός) ήταν (όπως πάντα) γεμάτη και πήγα από εσωτερικούς δρόμους. 

Όταν τελείωσα ότι είχα να κάνω, σκέφτηκα να επιστρέψω πάλι από εσωτερικούς δρόμους αλλά όχι από τη διαδρομή που είχα κάνει προ ολίγου κι έτσι ακολούθησα μια άλλη από στενάκια για να βγω στη Ν. Ιωνία και συγκεκριμένα στο Άγαλμα της Μητέρας. 

Φθάνοντας 300 μέτρα από την διασταύρωση με την Δεκελείας, ο δρόμος ενόσω έχει δύο λωρίδες προς Ν. Ιωνία και 3 προς Ν. Φιλαδέλφεια, το μπροστινό μου αυτοκίνητο (σ.σ. συμπτωματικά στον δρόμο εκείνη τη στιγμή ήμαστε μόνο 2 αυτοκίνητα) απότομα φρέναρε και κοκάλωσε στη μέση του δρόμου. 

Δεν κρύβω ότι η πρώτη μου σκέψη ήταν : κάτι έπαθε ο άνθρωπος και αφού φρέναρα βεβιασμένα, βγήκα με το κινητό μου έξω από το ΙΧ για να πάω να δω τι συνέβη στον οδηγό στο μπροστινό μου όχημα. 

Η κοπέλα που οδηγούσε το ΙΧ ήταν νεότατη και έχαιρε άκρας υγείας, όμως μπροστά στο ΙΧ της, στη μέση της λεωφόρου ήταν ένα μικρό "τζίντερ" γατάκι. Πολύ μικρό, ούτε ενός μήνα. 

Αρχικά τα έχασα και κατοπινά αφού είδα ότι πλέον έρχονταν πολλά οχήματα, έβαλα στη

λεωφόρο διαγώνια το ΙΧ μου, και έκοψα όλη την κυκλοφορία κάνοντας νεύμα προς όλους του οδηγούς που έβλεπαν ένα μικρό γατάκι να τρέχει σαν χαμένο πότε δεξιά πότε αριστερά. 

Η κοπέλα του μπροστινού μου ΙΧ, η Άννα, έβαλε δεξιά -κοντά στο πεζοδρόμιο - το ΙΧ της και αφού αδιαφόρησα να απαντήσω σε έναν οδηγό φορτηγού που ... κάτι μου είπε (αφήνοντας ΟΛΟΥΣ τους άλλους οδηγούς να του απαντήσουν ... καταλλήλως), είδα ότι το γατάκι πήγε κάτω από το ΙΧ της Άννας. Τότε έκανα κι εγώ το δικό μου ΙΧ στην δεξιά άκρη του δρόμου.  

Όταν προσπάθησα να το πιάσω εκείνο το χαζό πήδηξε απάνω στον πίσω δεξιά θόλο του ελαστικού του ΙΧ της Άννας. Προσπάθησα με την κοπέλα να το πιάσω από τα πίσω το ποδαράκια και τραβώντας το απαλά αλλά στιβαρά το έβγαλα από μέσα από τον θόλο. 

Οι οδηγοί των γύρω οχημάτων χειροκροτούσαν και φώναζαν χαρούμενοι "μπράβο".  Όση ώρα προσπαθούσα να βγάλω απαλά το γατάκι εκείνο όντας τρομοκρατημένο φώναζε και τραβιόταν πιο βαθιά στον θόλο. Τελικά τα κατάφερα, αφού άφησα με ανοικτές πόρτες το ΙΧ μου και αφού άφησα κάτω στο πεζοδρόμιο κινητό και κλειδιά. 

Ζήτησα από την κοπέλα -αφού της είπα τον κωδικό του κινητού μου- να καλέσει μια φίλη σε φιλοζωική, αφού είχα κοιτάξει πιο πριν γύρω - γύρω μήπως έβλεπα τη μητέρα του γατούλη και δεν την έβλεπα. Η φίλη στην φιλοζωική μου είπε : ρε Γιώργο δεν έχω χώρο ούτε για μια μύγα πλέον. Ειλικρινά δεν ξέρω τι να σου πω, είπε πολύ στενάχωρο τόνο φωνής.

Η πρώτη επόμενη μου σκέψη ήταν : τι να έχω ένα γεροντάκι σκυλάκι και μια γατούλα τι να έχω ένα γέρικο σκυλάκι και δύο γατάκια. Φοβόμουν όμως μήπως η γατούλα μου -από ζήλια- του έκανε κακό. 

Αυτά σκεφτόμουν μέχρι που από το απέναντι πεζοδρόμιο ήλθε μια γυναίκα και μου είπε : ο συγχωρεμένος ο άντρας μου ήταν πολύ καλός αλλά δεν με άφηνε ποτέ να έχω ένα γατάκι στο σπίτι που τόσο πολύ το ήθελα. Θα το πάρω εγώ. 

Είμαι σίγουρος όταν χαμογέλασαν και τα μουστάκια μου, όταν μου το είπε. Το έδωσα στην Χρύσα (όπως μου είπε ότι λεγόταν η γυναίκα που το πήρε απαλά μια αγκαλιά και έφυγε, θαρρώ δακρυσμένη) και κοίταξα τα χέρια μου και τη μπλούζα μου που ήταν κατάμαυρα από το θόλο του ΙΧ της Άννας. Λεπτομέρειες θα μου πεις. Ναι αυτά, ήταν λεπτομέρειες. Αυτή η βρωμιά δεν πειράζει, είναι δώρο Θεού σκέφτηκα, για το πλασματάκι που σώσαμε όλοι παρέα. Άλλες βρωμιές είναι κακιές και απ αυτές δεν έχω. 

 

Επιστρέφοντας σπίτι, είπα μια καλημέρα στο γείτονα μου τον γέροντα Μιχάλη που λόγω κάποιου θέματος υγείας του, δεν μπορεί να πάει σε κουρέα για κούρεμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη κάλεσα στο τηλέφωνο τον κουρέα της γειτονιάς, του εξήγησα την κατάσταση του Μιχάλη και κανόνισα να έλθει να τον κουρέψει την επομένη ημέρα. 

 

Μπήκα σπίτι γεμάτος χαρά. Πολύ χαρά. Όχι γιατί έκανα ότι έκανα. Όχι γιατί τυχαία δεν πήγα από τον "πεπατημένο" δρόμο κι έτσι σώσαμε ένα πλασματάκι. Όχι γιατί πρότεινα στον κουρέα να πάει στο σπίτι του γέροντα να τον κουρέψει, αλλά διότι ένιωθα ότι μόνο έτσι αξίζει η ζωή. Κάνοντας ότι καλό μπορείς και μη αφήνοντας λέπρες και σάπιους να κάνουν ότι θέλουν, σε βάρος όλης της Κοινωνίας, αλλά και βοηθώντας αδύναμα πλάσματα. 

 

H επόμενη μέρα ήταν πιο "παραγωγική" αλλά θα τα γράψω άλλη μέρα.